1 - از خطبه‌هاى آن حضرت است كه در آن ابتداى آفرينش آسمان و زمين و آدم و برنامه حج ذكر شده خدا را سپاس ، كه گويندگان به عرصهء ستايشش نمىرسند ، و شماره گران از عهدهء شمردن نعمتهايش برنيايند ، و كوشندگان حقّش را ادا نكنند ، خدايى كه انديشه‌هاى بلند او را درك ننمايند ، و هوش‌هاى ژرف به حقيقتش دست نيابند ، خدايى كه اوصافش در چهار چوب حدود نگنجد ، و به ظرف وصف در نيايد ، و در مدار وقت معدود ، و مدّت محدود قرار نگيرد . با قدرتش خلايق را آفريد ، و با رحمتش بادها را وزيدن داد ، و اضطراب زمينش را با كوه‌ها مهار نمود . آغاز دين شناخت اوست ، و كمال شناختش باور كردن او ، و نهايت از باور كردنش يگانه دانستن او ، غايت يگانه دانستنش اخلاص به او ، و حدّ اعلاى اخلاص به او نفى صفات ( زائد بر ذات ) از اوست ، چه اينكه هر صفتى گواه اين است كه غير موصوف است ، و هر موصوفى شاهد بر اين است كه غير صفت است . پس هر كس خداى سبحان را با صفتى وصف كند او را با قرينى پيوند داده ، و هر كه او را با قرينى پيوند دهد دوتايش انگاشته ، و هر كه دوتايش انگارد داراى اجزايش دانسته ، و هر كه او را داراى اجزاء داند ، حقيقت او را نفهميده ، و هر كه حقيقت او را نفهميد برايش جهت اشاره پنداشته ، و هر كه براى او جهت اشاره پندارد محدودش به حساب آورده ، و هر كه محدودش بداند چون معدود به شماره‌اش آورده . و كسى كه گويد : در چيست ؟ حضرتش را در ضمن چيزى در آورده ، و آن كه گفت : بر فراز چيست ؟ آن را خالى از او تصوّر كرده . ازلى است و چيزى بر او پيشى نجسته ، و نيستى بر هستىاش مقدّم نبوده . با هر چيزى است ولى منهاى پيوستگى با آن ، و غير هر چيزى است امّا بدون دورى از آن ،